بوم و بر 

:: غزل شماره 87: حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت

نویسنده: حافظ
مترجم:
برگرفته از سایت ادبیات بوم و بر ( http://adabiat.boomobar.com )
نشانی اینترنتی مطلب:

http://adabiat.boomobar.com/authors/hej/hafez/ghazaliyat/001761-no87.php

حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت   آری به اتفاق جهان می‌توان گرفت
افشای راز خلوتيان خواست کرد شمع   شکر خدا که سر دلش در زبان گرفت
زين آتش نهفته که در سينه من است   خورشيد شعله‌ايست که در آسمان گرفت
می‌خواست گل که دم زند از رنگ و بوی دوست   از غيرت صبا نفسش در دهان گرفت
آسوده بر کنار چو پرگار می‌شدم   دوران چو نقطه عاقبتم در ميان گرفت
آن روز شوق ساغر می خرمنم بسوخت   کتش ز عکس عارض ساقی در آن گرفت
خواهم شدن به کوی مغان آستين فشان   زين فتنه‌ها که دامن آخرزمان گرفت
می خور که هر که آخر کار جهان بديد   از غم سبک برآمد و رطل گران گرفت
بر برگ گل به خون شقايق نوشته‌اند   کان کس که پخته شد می چون ارغوان گرفت
حافظ چو آب لطف ز نظم تو می‌چکد   حاسد چگونه نکته تواند بر آن گرفت