بوم و بر 

:: غزل شماره 125: شاهد آن نيست که مويی و ميانی دارد

نویسنده: حافظ
مترجم:
برگرفته از سایت ادبیات بوم و بر ( http://adabiat.boomobar.com )
نشانی اینترنتی مطلب:

http://adabiat.boomobar.com/authors/hej/hafez/ghazaliyat/001801-no125.php

شاهد آن نيست که مويی و ميانی دارد   بنده طلعت آن باش که آنی دارد
شيوه حور و پری گر چه لطيف است ولی   خوبی آن است و لطافت که فلانی دارد
چشمه چشم مرا ای گل خندان درياب   که به اميد تو خوش آب روانی دارد
گوی خوبی که برد از تو که خورشيد آن جا   نه سواريست که در دست عنانی دارد
دل نشان شد سخنم تا تو قبولش کردی   آری آری سخن عشق نشانی دارد
خم ابروی تو در صنعت تيراندازی   برده از دست هر آن کس که کمانی دارد
در ره عشق نشد کس به يقين محرم راز   هر کسی بر حسب فکر گمانی دارد
با خرابات نشينان ز کرامات ملاف   هر سخن وقتی و هر نکته مکانی دارد
مرغ زيرک نزند در چمنش پرده سرای   هر بهاری که به دنباله خزانی دارد
مدعی گو لغز و نکته به حافظ مفروش   کلک ما نيز زبانی و بيانی دارد