بوم و بر 

:: غزل شماره 314: دوش بيماری چشم تو ببرد از دستم

نویسنده: حافظ
مترجم:
برگرفته از سایت ادبیات بوم و بر ( http://adabiat.boomobar.com )
نشانی اینترنتی مطلب:

http://adabiat.boomobar.com/authors/hej/hafez/ghazaliyat/002079-no314.php

دوش بيماری چشم تو ببرد از دستم   ليکن از لطف لبت صورت جان می‌بستم
عشق من با خط مشکين تو امروزی نيست   ديرگاه است کز اين جام هلالی مستم
از ثبات خودم اين نکته خوش آمد که به جور   در سر کوی تو از پای طلب ننشستم
عافيت چشم مدار از من ميخانه نشين   که دم از خدمت رندان زده‌ام تا هستم
در ره عشق از آن سوی فنا صد خطر است   تا نگويی که چو عمرم به سر آمد رستم
بعد از اينم چه غم از تير کج انداز حسود   چون به محبوب کمان ابروی خود پيوستم
بوسه بر درج عقيق تو حلال است مرا   که به افسوس و جفا مهر وفا نشکستم
صنمی لشکريم غارت دل کرد و برفت   آه اگر عاطفت شاه نگيرد دستم
رتبت دانش حافظ به فلک برشده بود   کرد غمخواری شمشاد بلندت پستم