بوم و بر 

:: غزل شماره 411: تاب بنفشه می‌دهد طره مشک سای تو

نویسنده: حافظ
مترجم:
برگرفته از سایت ادبیات بوم و بر ( http://adabiat.boomobar.com )
نشانی اینترنتی مطلب:

http://adabiat.boomobar.com/authors/hej/hafez/ghazaliyat/002176-no411.php

تاب بنفشه می‌دهد طره مشک سای تو   پرده غنچه می‌درد خنده دلگشای تو
ای گل خوش نسيم من بلبل خويش را مسوز   کز سر صدق می‌کند شب همه شب دعای تو
من که ملول گشتمی از نفس فرشتگان   قال و مقال عالمی می‌کشم از برای تو
دولت عشق بين که چون از سر فقر و افتخار   گوشه تاج سلطنت می‌شکند گدای تو
خرقه زهد و جام می گر چه نه درخور همند   اين همه نقش می‌زنم از جهت رضای تو
شور شراب عشق تو آن نفسم رود ز سر   کاين سر پرهوس شود خاک در سرای تو
شاهنشين چشم من تکيه گه خيال توست   جای دعاست شاه من بی تو مباد جای تو
خوش چمنيست عارضت خاصه که در بهار حسن   حافظ خوش کلام شد مرغ سخنسرای تو