بوم و بر 

:: غزل شماره 492: سلامی چو بوی خوش آشنايی

نویسنده: حافظ
مترجم:
برگرفته از سایت ادبیات بوم و بر ( http://adabiat.boomobar.com )
نشانی اینترنتی مطلب:

http://adabiat.boomobar.com/authors/hej/hafez/ghazaliyat/002258-no492.php

سلامی چو بوی خوش آشنايی   بدان مردم ديده روشنايی
درودی چو نور دل پارسايان   بدان شمع خلوتگه پارسايی
نمی‌بينم از همدمان هيچ بر جای   دلم خون شد از غصه ساقی کجايی
ز کوی مغان رخ مگردان که آن جا   فروشند مفتاح مشکل گشايی
عروس جهان گر چه در حد حسن است   ز حد می‌برد شيوه بی‌وفايی
دل خسته من گرش همتی هست   نخواهد ز سنگين دلان موميايی
می صوفی افکن کجا می‌فروشند   که در تابم از دست زهد ريايی
رفيقان چنان عهد صحبت شکستند   که گويی نبوده‌ست خود آشنايی
مرا گر تو بگذاری ای نفس طامع   بسی پادشايی کنم در گدايی
بياموزمت کيميای سعادت   ز همصحبت بد جدايی جدايی
مکن حافظ از جور دوران شکايت   چه دانی تو ای بنده کار خدايی