| می خواه و گل افشان کن از دهر چه میجويی | اين گفت سحرگه گل بلبل تو چه میگويی | |
| مسند به گلستان بر تا شاهد و ساقی را | لب گيری و رخ بوسی می نوشی و گل بويی | |
| شمشاد خرامان کن و آهنگ گلستان کن | تا سرو بياموزد از قد تو دلجويی | |
| تا غنچه خندانت دولت به که خواهد داد | ای شاخ گل رعنا از بهر که میرويی | |
| امروز که بازارت پرجوش خريدار است | درياب و بنه گنجی از مايه نيکويی | |
| چون شمع نکورويی در رهگذر باد است | طرف هنری بربند از شمع نکورويی | |
| آن طره که هر جعدش صد نافه چين ارزد | خوش بودی اگر بودی بوييش ز خوش خويی | |
| هر مرغ به دستانی در گلشن شاه آمد | بلبل به نواسازی حافظ به غزل گويی |
| ای دل گر از آن چاه زنخدان به درآيی | هر جا که روی زود پشيمان به درآيی | |
| هش دار که گر وسوسه عقل کنی گوش | آدم صفت از روضه رضوان به درآيی | |
| شايد که به آبی فلکت دست نگيرد | گر تشنه لب از چشمه حيوان به درآيی | |
| جان میدهم از حسرت ديدار تو چون صبح | باشد که چو خورشيد درخشان به درآيی | |
| چندان چو صبا بر تو گمارم دم همت | کز غنچه چو گل خرم و خندان به درآيی | |
| در تيره شب هجر تو جانم به لب آمد | وقت است که همچون مه تابان به درآيی | |
| بر رهگذرت بستهام از ديده دو صد جوی | تا بو که تو چون سرو خرامان به درآيی | |
| حافظ مکن انديشه که آن يوسف مه رو | بازآيد و از کلبه احزان به درآيی |
| ای پادشه خوبان داد از غم تنهايی | دل بی تو به جان آمد وقت است که بازآيی | |
| دايم گل اين بستان شاداب نمیماند | درياب ضعيفان را در وقت توانايی | |
| ديشب گله زلفش با باد همیکردم | گفتا غلطی بگذر زين فکرت سودايی | |
| صد باد صبا اين جا با سلسله میرقصند | اين است حريف ای دل تا باد نپيمايی | |
| مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد | کز دست بخواهد شد پاياب شکيبايی | |
| يا رب به که شايد گفت اين نکته که در عالم | رخساره به کس ننمود آن شاهد هرجايی | |
| ساقی چمن گل را بی روی تو رنگی نيست | شمشاد خرامان کن تا باغ بيارايی | |
| ای درد توام درمان در بستر ناکامی | و ای ياد توام مونس در گوشه تنهايی | |
| در دايره قسمت ما نقطه تسليميم | لطف آن چه تو انديشی حکم آن چه تو فرمايی | |
| فکر خود و رای خود در عالم رندی نيست | کفر است در اين مذهب خودبينی و خودرايی | |
| زين دايره مينا خونين جگرم می ده | تا حل کنم اين مشکل در ساغر مينايی | |
| حافظ شب هجران شد بوی خوش وصل آمد | شاديت مبارک باد ای عاشق شيدايی |
| سلامی چو بوی خوش آشنايی | بدان مردم ديده روشنايی | |
| درودی چو نور دل پارسايان | بدان شمع خلوتگه پارسايی | |
| نمیبينم از همدمان هيچ بر جای | دلم خون شد از غصه ساقی کجايی | |
| ز کوی مغان رخ مگردان که آن جا | فروشند مفتاح مشکل گشايی | |
| عروس جهان گر چه در حد حسن است | ز حد میبرد شيوه بیوفايی | |
| دل خسته من گرش همتی هست | نخواهد ز سنگين دلان موميايی | |
| می صوفی افکن کجا میفروشند | که در تابم از دست زهد ريايی | |
| رفيقان چنان عهد صحبت شکستند | که گويی نبودهست خود آشنايی | |
| مرا گر تو بگذاری ای نفس طامع | بسی پادشايی کنم در گدايی | |
| بياموزمت کيميای سعادت | ز همصحبت بد جدايی جدايی | |
| مکن حافظ از جور دوران شکايت | چه دانی تو ای بنده کار خدايی |
| به چشم کردهام ابروی ماه سيمايی | خيال سبزخطی نقش بستهام جايی | |
| اميد هست که منشور عشقبازی من | از آن کمانچه ابرو رسد به طغرايی | |
| سرم ز دست بشد چشم از انتظار بسوخت | در آرزوی سر و چشم مجلس آرايی | |
| مکدر است دل آتش به خرقه خواهم زد | بيا ببين که که را میکند تماشايی | |
| به روز واقعه تابوت ما ز سرو کنيد | که میرويم به داغ بلندبالايی | |
| زمام دل به کسی دادهام من درويش | که نيستش به کس از تاج و تخت پروايی | |
| در آن مقام که خوبان ز غمزه تيغ زنند | عجب مدار سری اوفتاده در پايی | |
| مرا که از رخ او ماه در شبستان است | کجا بود به فروغ ستاره پروايی | |
| فراق و وصل چه باشد رضای دوست طلب | که حيف باشد از او غير او تمنايی | |
| درر ز شوق برآرند ماهيان به نثار | اگر سفينه حافظ رسد به دريايی |
| در همه دير مغان نيست چو من شيدايی | خرقه جايی گرو باده و دفتر جايی | |
| دل که آيينه شاهيست غباری دارد | از خدا میطلبم صحبت روشن رايی | |
| کردهام توبه به دست صنم باده فروش | که دگر می نخورم بی رخ بزم آرايی | |
| نرگس ار لاف زد از شيوه چشم تو مرنج | نروند اهل نظر از پی نابينايی | |
| شرح اين قصه مگر شمع برآرد به زبان | ور نه پروانه ندارد به سخن پروايی | |
| جویها بستهام از ديده به دامان که مگر | در کنارم بنشانند سهی بالايی | |
| کشتی باده بياور که مرا بی رخ دوست | گشت هر گوشه چشم از غم دل دريايی | |
| سخن غير مگو با من معشوقه پرست | کز وی و جام میام نيست به کس پروايی | |
| اين حديثم چه خوش آمد که سحرگه میگفت | بر در ميکدهای با دف و نی ترسايی | |
| گر مسلمانی از اين است که حافظ دارد | آه اگر از پی امروز بود فردايی |
| ای در رخ تو پيدا انوار پادشاهی | در فکرت تو پنهان صد حکمت الهی | |
| کلک تو بارک الله بر ملک و دين گشاده | صد چشمه آب حيوان از قطره سياهی | |
| بر اهرمن نتابد انوار اسم اعظم | ملک آن توست و خاتم فرمای هر چه خواهی | |
| در حکمت سليمان هر کس که شک نمايد | بر عقل و دانش او خندند مرغ و ماهی | |
| باز ار چه گاه گاهی بر سر نهد کلاهی | مرغان قاف دانند آيين پادشاهی | |
| تيغی که آسمانش از فيض خود دهد آب | تنها جهان بگيرد بی منت سپاهی | |
| کلک تو خوش نويسد در شان يار و اغيار | تعويذ جان فزايی افسون عمر کاهی | |
| ای عنصر تو مخلوق از کيميای عزت | و ای دولت تو ايمن از وصمت تباهی | |
| ساقی بيار آبی از چشمه خرابات | تا خرقهها بشوييم از عجب خانقاهی | |
| عمريست پادشاها کز می تهيست جامم | اينک ز بنده دعوی و از محتسب گواهی | |
| گر پرتوی ز تيغت بر کان و معدن افتد | ياقوت سرخ رو را بخشند رنگ کاهی | |
| دانم دلت ببخشد بر عجز شب نشينان | گر حال بنده پرسی از باد صبحگاهی | |
| جايی که برق عصيان بر آدم صفی زد | ما را چگونه زيبد دعوی بیگناهی | |
| حافظ چو پادشاهت گه گاه میبرد نام | رنجش ز بخت منما بازآ به عذرخواهی |
| سحرم هاتف ميخانه به دولتخواهی | گفت بازآی که ديرينه اين درگاهی | |
| همچو جم جرعه ما کش که ز سر دو جهان | پرتو جام جهان بين دهدت آگاهی | |
| بر در ميکده رندان قلندر باشند | که ستانند و دهند افسر شاهنشاهی | |
| خشت زير سر و بر تارک هفت اختر پای | دست قدرت نگر و منصب صاحب جاهی | |
| سر ما و در ميخانه که طرف بامش | به فلک بر شد و ديوار بدين کوتاهی | |
| قطع اين مرحله بی همرهی خضر مکن | ظلمات است بترس از خطر گمراهی | |
| اگرت سلطنت فقر ببخشند ای دل | کمترين ملک تو از ماه بود تا ماهی | |
| تو دم فقر ندانی زدن از دست مده | مسند خواجگی و مجلس تورانشاهی | |
| حافظ خام طمع شرمی از اين قصه بدار | عملت چيست که فردوس برين میخواهی |
| ای بیخبر بکوش که صاحب خبر شوی | تا راهرو نباشی کی راهبر شوی | |
| در مکتب حقايق پيش اديب عشق | هان ای پسر بکوش که روزی پدر شوی | |
| دست از مس وجود چو مردان ره بشوی | تا کيميای عشق بيابی و زر شوی | |
| خواب و خورت ز مرتبه خويش دور کرد | آن گه رسی به خويش که بی خواب و خور شوی | |
| گر نور عشق حق به دل و جانت اوفتد | بالله کز آفتاب فلک خوبتر شوی | |
| يک دم غريق بحر خدا شو گمان مبر | کز آب هفت بحر به يک موی تر شوی | |
| از پای تا سرت همه نور خدا شود | در راه ذوالجلال چو بی پا و سر شوی | |
| وجه خدا اگر شودت منظر نظر | زين پس شکی نماند که صاحب نظر شوی | |
| بنياد هستی تو چو زير و زبر شود | در دل مدار هيچ که زير و زبر شوی | |
| گر در سرت هوای وصال است حافظا | بايد که خاک درگه اهل هنر شوی |
| بلبل ز شاخ سرو به گلبانگ پهلوی | میخواند دوش درس مقامات معنوی | |
| يعنی بيا که آتش موسی نمود گل | تا از درخت نکته توحيد بشنوی | |
| مرغان باغ قافيه سنجند و بذله گوی | تا خواجه می خورد به غزلهای پهلوی | |
| جمشيد جز حکايت جام از جهان نبرد | زنهار دل مبند بر اسباب دنيوی | |
| اين قصه عجب شنو از بخت واژگون | ما را بکشت يار به انفاس عيسوی | |
| خوش وقت بوريا و گدايی و خواب امن | کاين عيش نيست درخور اورنگ خسروی | |
| چشمت به غمزه خانه مردم خراب کرد | مخموريت مباد که خوش مست میروی | |
| دهقان سالخورده چه خوش گفت با پسر | کای نور چشم من بجز از کشته ندروی | |
| ساقی مگر وظيفه حافظ زياده داد | کشفته گشت طره دستار مولوی |
| ساقيا سايه ابر است و بهار و لب جوی | من نگويم چه کن ار اهل دلی خود تو بگوی | |
| بوی يک رنگی از اين نقش نمیآيد خيز | دلق آلوده صوفی به می ناب بشوی | |
| سفله طبع است جهان بر کرمش تکيه مکن | ای جهان ديده ثبات قدم از سفله مجوی | |
| دو نصيحت کنمت بشنو و صد گنج ببر | از در عيش درآ و به ره عيب مپوی | |
| شکر آن را که دگربار رسيدی به بهار | بيخ نيکی بنشان و ره تحقيق بجوی | |
| روی جانان طلبی آينه را قابل ساز | ور نه هرگز گل و نسرين ندمد ز آهن و روی | |
| گوش بگشای که بلبل به فغان میگويد | خواجه تقصير مفرما گل توفيق ببوی | |
| گفتی از حافظ ما بوی ريا میآيد | آفرين بر نفست باد که خوش بردی بوی |
| تو مگر بر لب آبی به هوس بنشينی | ور نه هر فتنه که بينی همه از خود بينی | |
| به خدايی که تويی بنده بگزيده او | که بر اين چاکر ديرينه کسی نگزينی | |
| گر امانت به سلامت ببرم باکی نيست | بی دلی سهل بود گر نبود بیدينی | |
| ادب و شرم تو را خسرو مه رويان کرد | آفرين بر تو که شايسته صد چندينی | |
| عجب از لطف تو ای گل که نشستی با خار | ظاهرا مصلحت وقت در آن میبينی | |
| صبر بر جور رقيبت چه کنم گر نکنم | عاشقان را نبود چاره بجز مسکينی | |
| باد صبحی به هوايت ز گلستان برخاست | که تو خوشتر ز گل و تازهتر از نسرينی | |
| شيشه بازی سرشکم نگری از چپ و راست | گر بر اين منظر بينش نفسی بنشينی | |
| سخنی بیغرض از بنده مخلص بشنو | ای که منظور بزرگان حقيقت بينی | |
| نازنينی چو تو پاکيزه دل و پاک نهاد | بهتر آن است که با مردم بد ننشينی | |
| سيل اين اشک روان صبر و دل حافظ برد | بلغ الطاقه يا مقله عينی بينی | |
| تو بدين نازکی و سرکشی ای شمع چگل | لايق بندگی خواجه جلال الدينی |
| سحرگه ره روی در سرزمينی | همیگفت اين معما با قرينی | |
| که ای صوفی شراب آن گه شود صاف | که در شيشه برآرد اربعينی | |
| خدا زان خرقه بيزار است صد بار | که صد بت باشدش در آستينی | |
| مروت گر چه نامی بینشان است | نيازی عرضه کن بر نازنينی | |
| ثوابت باشد ای دارای خرمن | اگر رحمی کنی بر خوشه چينی | |
| نمیبينم نشاط عيش در کس | نه درمان دلی نه درد دينی | |
| درونها تيره شد باشد که از غيب | چراغی برکند خلوت نشينی | |
| گر انگشت سليمانی نباشد | چه خاصيت دهد نقش نگينی | |
| اگر چه رسم خوبان تندخوييست | چه باشد گر بسازد با غمينی | |
| ره ميخانه بنما تا بپرسم | مال خويش را از پيش بينی | |
| نه حافظ را حضور درس خلوت | نه دانشمند را علم اليقينی |
| ای دل به کوی عشق گذاری نمیکنی | اسباب جمع داری و کاری نمیکنی | |
| چوگان حکم در کف و گويی نمیزنی | باز ظفر به دست و شکاری نمیکنی | |
| اين خون که موج میزند اندر جگر تو را | در کار رنگ و بوی نگاری نمیکنی | |
| مشکين از آن نشد دم خلقت که چون صبا | بر خاک کوی دوست گذاری نمیکنی | |
| ترسم کز اين چمن نبری آستين گل | کز گلشنش تحمل خاری نمیکنی | |
| در آستين جان تو صد نافه مدرج است | وان را فدای طره ياری نمیکنی | |
| ساغر لطيف و دلکش و می افکنی به خاک | و انديشه از بلای خماری نمیکنی | |
| حافظ برو که بندگی پادشاه وقت | گر جمله میکنند تو باری نمیکنی |
| بشنو اين نکته که خود را ز غم آزاده کنی | خون خوری گر طلب روزی ننهاده کنی | |
| آخرالامر گل کوزه گران خواهی شد | حاليا فکر سبو کن که پر از باده کنی | |
| گر از آن آدميانی که بهشتت هوس است | عيش با آدمی ای چند پری زاده کنی | |
| تکيه بر جای بزرگان نتوان زد به گزاف | مگر اسباب بزرگی همه آماده کنی | |
| اجرها باشدت ای خسرو شيرين دهنان | گر نگاهی سوی فرهاد دل افتاده کنی | |
| خاطرت کی رقم فيض پذيرد هيهات | مگر از نقش پراگنده ورق ساده کنی | |
| کار خود گر به کرم بازگذاری حافظ | ای بسا عيش که با بخت خداداده کنی | |
| ای صبا بندگی خواجه جلال الدين کن | که جهان پرسمن و سوسن آزاده کنی |