ته می کشم
حرف هایم تمام شده
و ظرفِ زیرینِ ساعتِ شنی
پراست از لحظه های ناب
تهی می شوم از
تجربه ی نازکِ سرودن
و شمعِ شعر
پت پت کنان
نفس های آخر را می کشد
اندکی دیگر
دنیای درونم
تاریک خواهد شد.