زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست   پيرهن چاک و غزل خوان و صراحی در دست
نرگسش عربده جوی و لبش افسوس کنان   نيم شب دوش به بالين من آمد بنشست
سر فرا گوش من آورد به آواز حزين   گفت ای عاشق ديرينه من خوابت هست
عاشقی را که چنين باده شبگير دهند   کافر عشق بود گر نشود باده پرست
برو ای زاهد و بر دردکشان خرده مگير   که ندادند جز اين تحفه به ما روز الست
آن چه او ريخت به پيمانه ما نوشيديم   اگر از خمر بهشت است وگر باده مست
خنده جام می و زلف گره گير نگار   ای بسا توبه که چون توبه حافظ بشکست