زلفت هزار دل به يکی تار مو ببست   راه هزار چاره گر از چار سو ببست
تا عاشقان به بوی نسيمش دهند جان   بگشود نافه‌ای و در آرزو ببست
شيدا از آن شدم که نگارم چو ماه نو   ابرو نمود و جلوه گری کرد و رو ببست
ساقی به چند رنگ می اندر پياله ريخت   اين نقش‌ها نگر که چه خوش در کدو ببست
يا رب چه غمزه کرد صراحی که خون خم   با نعره‌های قلقلش اندر گلو ببست
مطرب چه پرده ساخت که در پرده سماع   بر اهل وجد و حال در های و هو ببست
حافظ هر آن که عشق نورزيد و وصل خواست   احرام طوف کعبه دل بی وضو ببست