روضه خلد برين خلوت درويشان است   مايه محتشمی خدمت درويشان است
گنج عزلت که طلسمات عجايب دارد   فتح آن در نظر رحمت درويشان است
قصر فردوس که رضوانش به دربانی رفت   منظری از چمن نزهت درويشان است
آن چه زر می‌شود از پرتو آن قلب سياه   کيمياييست که در صحبت درويشان است
آن که پيشش بنهد تاج تکبر خورشيد   کبرياييست که در حشمت درويشان است
دولتی را که نباشد غم از آسيب زوال   بی تکلف بشنو دولت درويشان است
خسروان قبله حاجات جهانند ولی   سببش بندگی حضرت درويشان است
روی مقصود که شاهان به دعا می‌طلبند   مظهرش آينه طلعت درويشان است
از کران تا به کران لشکر ظلم است ولی   از ازل تا به ابد فرصت درويشان است
ای توانگر مفروش اين همه نخوت که تو را   سر و زر در کنف همت درويشان است
گنج قارون که فرو می‌شود از قهر هنوز   خوانده باشی که هم از غيرت درويشان است
من غلام نظر آصف عهدم کو را   صورت خواجگی و سيرت درويشان است
حافظ ار آب حيات ازلی می‌خواهی   منبعش خاک در خلوت درويشان است