آن ترک پری چهره که دوش از بر ما رفت   آيا چه خطا ديد که از راه خطا رفت
تا رفت مرا از نظر آن چشم جهان بين   کس واقف ما نيست که از ديده چه‌ها رفت
بر شمع نرفت از گذر آتش دل دوش   آن دود که از سوز جگر بر سر ما رفت
دور از رخ تو دم به دم از گوشه چشمم   سيلاب سرشک آمد و طوفان بلا رفت
از پای فتاديم چو آمد غم هجران   در درد بمرديم چو از دست دوا رفت
دل گفت وصالش به دعا باز توان يافت   عمريست که عمرم همه در کار دعا رفت
احرام چه بنديم چو آن قبله نه اين جاست   در سعی چه کوشيم چو از مروه صفا رفت
دی گفت طبيب از سر حسرت چو مرا ديد   هيهات که رنج تو ز قانون شفا رفت
ای دوست به پرسيدن حافظ قدمی نه   زان پيش که گويند که از دار فنا رفت