گر ز دست زلف مشکينت خطايی رفت رفت   ور ز هندوی شما بر ما جفايی رفت رفت
برق عشق ار خرمن پشمينه پوشی سوخت سوخت   جور شاه کامران گر بر گدايی رفت رفت
در طريقت رنجش خاطر نباشد می بيار   هر کدورت را که بينی چون صفايی رفت رفت
عشقبازی را تحمل بايد ای دل پای دار   گر ملالی بود بود و گر خطايی رفت رفت
گر دلی از غمزه دلدار باری برد برد   ور ميان جان و جانان ماجرايی رفت رفت
از سخن چينان ملالت‌ها پديد آمد ولی   گر ميان همنشينان ناسزايی رفت رفت
عيب حافظ گو مکن واعظ که رفت از خانقاه   پای آزادی چه بندی گر به جايی رفت رفت