يا رب سببی ساز که يارم به سلامت   بازآيد و برهاندم از بند ملامت
خاک ره آن يار سفرکرده بياريد   تا چشم جهان بين کنمش جای اقامت
فرياد که از شش جهتم راه ببستند   آن خال و خط و زلف و رخ و عارض و قامت
امروز که در دست توام مرحمتی کن   بفردا که شوم خاک چه سود اشک ندامت
ای آن که به تقرير و بيان دم زنی از عشق   ما با تو نداريم سخن خير و سلامت
درويش مکن ناله ز شمشير احبا   کاين طايفه از کشته ستانند غرامت
در خرقه زن آتش که خم ابروی ساقی   بر می‌شکند گوشه محراب امامت
حاشا که من از جور و جفای تو بنالم   بيداد لطيفان همه لطف است و کرامت
کوته نکند بحث سر زلف تو حافظ   پيوسته شد اين سلسله تا روز قيامت