دل من در هوای روی فرخ   بود آشفته همچون موی فرخ
بجز هندوی زلفش هيچ کس نيست   که برخوردار شد از روی فرخ
سياهی نيکبخت است آن که دايم   بود همراز و هم زانوی فرخ
شود چون بيد لرزان سرو آزاد   اگر بيند قد دلجوی فرخ
بده ساقی شراب ارغوانی   به ياد نرگس جادوی فرخ
دوتا شد قامتم همچون کمانی   ز غم پيوسته چون ابروی فرخ
نسيم مشک تاتاری خجل کرد   شميم زلف عنبربوی فرخ
اگر ميل دل هر کس به جايست   بود ميل دل من سوی فرخ
غلام همت آنم که باشد   چو حافظ بنده و هندوی فرخ