سحر بلبل حکايت با صبا کرد   که عشق روی گل با ما چه‌ها کرد
از آن رنگ رخم خون در دل افتاد   و از آن گلشن به خارم مبتلا کرد
غلام همت آن نازنينم   که کار خير بی روی و ريا کرد
من از بيگانگان ديگر ننالم   که با من هر چه کرد آن آشنا کرد
گر از سلطان طمع کردم خطا بود   ور از دلبر وفا جستم جفا کرد
خوشش باد آن نسيم صبحگاهی   که درد شب نشينان را دوا کرد
نقاب گل کشيد و زلف سنبل   گره بند قبای غنچه وا کرد
به هر سو بلبل عاشق در افغان   تنعم از ميان باد صبا کرد
بشارت بر به کوی می فروشان   که حافظ توبه از زهد ريا کرد
وفا از خواجگان شهر با من   کمال دولت و دين بوالوفا کرد