راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد   شعری بخوان که با او رطل گران توان زد
بر آستان جانان گر سر توان نهادن   گلبانگ سربلندی بر آسمان توان زد
قد خميده ما سهلت نمايد اما   بر چشم دشمنان تير از اين کمان توان زد
در خانقه نگنجد اسرار عشقبازی   جام می مغانه هم با مغان توان زد
درويش را نباشد برگ سرای سلطان   ماييم و کهنه دلقی کتش در آن توان زد
اهل نظر دو عالم در يک نظر ببازند   عشق است و داو اول بر نقد جان توان زد
گر دولت وصالت خواهد دری گشودن   سرها بدين تخيل بر آستان توان زد
عشق و شباب و رندی مجموعه مراد است   چون جمع شد معانی گوی بيان توان زد
شد رهزن سلامت زلف تو وين عجب نيست   گر راه زن تو باشی صد کاروان توان زد
حافظ به حق قرآن کز شيد و زرق بازآی   باشد که گوی عيشی در اين جهان توان زد