نقد صوفی نه همه صافی بی‌غش باشد   ای بسا خرقه که مستوجب آتش باشد
صوفی ما که ز ورد سحری مست شدی   شامگاهش نگران باش که سرخوش باشد
خوش بود گر محک تجربه آيد به ميان   تا سيه روی شود هر که در او غش باشد
خط ساقی گر از اين گونه زند نقش بر آب   ای بسا رخ که به خونابه منقش باشد
ناز پرورد تنعم نبرد راه به دوست   عاشقی شيوه رندان بلاکش باشد
غم دنيی دنی چند خوری باده بخور   حيف باشد دل دانا که مشوش باشد
دلق و سجاده حافظ ببرد باده فروش   گر شرابش ز کف ساقی مه وش باشد