ستاره‌ای بدرخشيد و ماه مجلس شد   دل رميده ما را رفيق و مونس شد
نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت   به غمزه مسله آموز صد مدرس شد
به بوی او دل بيمار عاشقان چو صبا   فدای عارض نسرين و چشم نرگس شد
به صدر مصطبه‌ام می‌نشاند اکنون دوست   گدای شهر نگه کن که مير مجلس شد
خيال آب خضر بست و جام اسکندر   به جرعه نوشی سلطان ابوالفوارس شد
طربسرای محبت کنون شود معمور   که طاق ابروی يار منش مهندس شد
لب از ترشح می پاک کن برای خدا   که خاطرم به هزاران گنه موسوس شد
کرشمه تو شرابی به عاشقان پيمود   که علم بی‌خبر افتاد و عقل بی‌حس شد
چو زر عزيز وجود است نظم من آری   قبول دولتيان کيميای اين مس شد
ز راه ميکده ياران عنان بگردانيد   چرا که حافظ از اين راه رفت و مفلس شد