شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام رهند   که زيرکان جهان از کمندشان نرهند
من ار چه عاشقم و رند و مست و نامه سياه   هزار شکر که ياران شهر بی‌گنهند
جفا نه پيشه درويشيست و راهروی   بيار باده که اين سالکان نه مرد رهند
مبين حقير گدايان عشق را کاين قوم   شهان بی کمر و خسروان بی کلهند
به هوش باش که هنگام باد استغنا   هزار خرمن طاعت به نيم جو ننهند
مکن که کوکبه دلبری شکسته شود   چو بندگان بگريزند و چاکران بجهند
غلام همت دردی کشان يک رنگم   نه آن گروه که ازرق لباس و دل سيهند
قدم منه به خرابات جز به شرط ادب   که سالکان درش محرمان پادشهند
جناب عشق بلند است همتی حافظ   که عاشقان ره بی‌همتان به خود ندهند