گلعذاری ز گلستان جهان ما را بس   زين چمن سايه آن سرو روان ما را بس
من و همصحبتی اهل ريا دورم باد   از گرانان جهان رطل گران ما را بس
قصر فردوس به پاداش عمل می‌بخشند   ما که رنديم و گدا دير مغان ما را بس
بنشين بر لب جوی و گذر عمر ببين   کاين اشارت ز جهان گذران ما را بس
نقد بازار جهان بنگر و آزار جهان   گر شما را نه بس اين سود و زيان ما را بس
يار با ماست چه حاجت که زيادت طلبيم   دولت صحبت آن مونس جان ما را بس
از در خويش خدا را به بهشتم مفرست   که سر کوی تو از کون و مکان ما را بس
حافظ از مشرب قسمت گله ناانصافيست   طبع چون آب و غزل‌های روان ما را بس