دلم رميده شد و غافلم من درويش   که آن شکاری سرگشته را چه آمد پيش
چو بيد بر سر ايمان خويش می‌لرزم   که دل به دست کمان ابروييست کافرکيش
خيال حوصله بحر می‌پزد هيهات   چه‌هاست در سر اين قطره محال انديش
بنازم آن مژه شوخ عافيت کش را   که موج می‌زندش آب نوش بر سر نيش
ز آستين طبيبان هزار خون بچکد   گرم به تجربه دستی نهند بر دل ريش
به کوی ميکده گريان و سرفکنده روم   چرا که شرم همی‌آيدم ز حاصل خويش
نه عمر خضر بماند نه ملک اسکندر   نزاع بر سر دنيی دون مکن درويش
بدان کمر نرسد دست هر گدا حافظ   خزانه‌ای به کف آور ز گنج قارون بيش