ای پادشه خوبان داد از غم تنهايی   دل بی تو به جان آمد وقت است که بازآيی
دايم گل اين بستان شاداب نمی‌ماند   درياب ضعيفان را در وقت توانايی
ديشب گله زلفش با باد همی‌کردم   گفتا غلطی بگذر زين فکرت سودايی
صد باد صبا اين جا با سلسله می‌رقصند   اين است حريف ای دل تا باد نپيمايی
مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد   کز دست بخواهد شد پاياب شکيبايی
يا رب به که شايد گفت اين نکته که در عالم   رخساره به کس ننمود آن شاهد هرجايی
ساقی چمن گل را بی روی تو رنگی نيست   شمشاد خرامان کن تا باغ بيارايی
ای درد توام درمان در بستر ناکامی   و ای ياد توام مونس در گوشه تنهايی
در دايره قسمت ما نقطه تسليميم   لطف آن چه تو انديشی حکم آن چه تو فرمايی
فکر خود و رای خود در عالم رندی نيست   کفر است در اين مذهب خودبينی و خودرايی
زين دايره مينا خونين جگرم می ده   تا حل کنم اين مشکل در ساغر مينايی
حافظ شب هجران شد بوی خوش وصل آمد   شاديت مبارک باد ای عاشق شيدايی