فرشته را ز حلاوت دهان پر آب شود   چو از حرارت می‌دلبرم لبان لیسد
روان ز دیده‌ی افلاکیان شود جیحون   نصال تیرت اگر قبضه‌ی کمان لیسد
به خاک خفته‌ی تیغ تو از حلاوت زخم   زبان برآورد و زخم را دهان لیسد